عیدانه..........

::...درود خداوند به روان پادشاه بزرگ ایران زمین٬ کورش کبیر...::

نوروز بر شما مبارک...........

به نام خدا

فردا روزیه که تمام دنیا لباسی نو به خودش میپوشه وزیبا جلوه

میکنه...روز پایان سرما و یخ زدگی وآغاز تازگی ....

ما ایرانی ها از سالها قبل این روز رو جشن میگرفتیم وآن را به

نام نوروز نام گذاری کردیم. ما ایرانیان نیز همراه طبیعت لباس نو  

به تن میکردیم و شاد و خرم بودیم....اما امروزه.......

اما امروزه ما تنها از نوروز یک سنت میشناسیم و آن این است که

باید تمام خانواده در زمان تحویل سال در یک جا وبا لباسهای نو نشسته

و منتظر شویم

تا سالی دیگ بیاید...در ظاهر سنت را اجا کرده ایم ٬ اما فقط در ظاهر....

کاش میشد در این روز(نوروز) علاوه بر پاکیزه کردن ظاهر خود٬

باطن خود را نیزپاکیزه و آراسته میکردیم و به آن لباس نو و پاکیزه

میپوشاندیم تا سنتی که از پیشینیان به ما رسیده صحیح و کامل به

آیندگان برسانیم. تا آنان نیز از این موهبت الهی بهره مند گردند.....

 

به امید آن روز شاد و پیروز و سر بلند باشید....

::...نوروز بر شما مبارک باد...:: 

 

پی نوشت:(( به دلیل جایز نبودن استفاده از کلمه عید٬ از این کلمه در متن بالا استفاده نشده))

بچه های درد............

از بچه های غزه مهم ترند بچه های ما...

 

انان که مانده اند ... سوخته اند

 

درپیچِ ِپس کوچه های درد

 

 

کتاب دزدیده اند ....

 

 

خوانده اند..به دوست هم داده اند.....

 

 

باز هم اما وا نمانده اند

 

 

تحمل تفریحِ ساده یِ بچه های ماست

 

 

هرگز کسی به دادشان نرسید در هیج لحظه ای

 

 

هرگز کسی نگفت که تو ایا توزنده ای

 

 

هنوز مانده ای یا اینکه رفته ای

 

 

هزگز کسی نگفت از هیچ سایه ای

 

 

هرگز کسی ندید هیچ بهانه ای

 

 

هرگز کسی نساخت هیچ اشیانه ای

نقاشی:افشین

شعر:زهره

شعر و می و ترانه ........

شعر و می و ترانه را

قصه ی عاشقانه را

سکوت عارفانه را

خستگی شبانه را

نرم به ساز می بری

غصه به راز می بری

دست به ناز می بری

کودک خواب رفته را

چه بی نیاز می بری

زدوش سخت کوش خود

قایقی خواهم ساخت.........

قایقی خواهم ساخت

خواهم انداخت به آب

دور خواهم شد از این خاک غریب 

 که در آن هیچ کسی نیست که دربیشه عشق

قهرمانان را بیدار کند

قایق از تور تهی

و دل از آرزوی مروارید 

 همچنان خواهم راند

نه به آبی ها دل خواهم بست

نه به دریا پریانی که سر از آب بدر می آرند

و در آن تابش تنهایی ماهی گیران 

 می فشانند فسون از سر گیسوهاشان 

 همچنان خواهم راند

همچنان خواهم خواند 

 دور باید شد دور

مرد آن شهر اساطیر نداشت

زن آن شهر به سرشاری یک خوشه انگور نبود

هیچ اینه تالاری سرخوشی ها را تکرار نکرد

چاله ابی حتی مشعلی را ننمود 

 دور باید شد دور

 شب سرودش را خواند

نوبت پنجره هاست

همچنان خواهم خواند

همچنان خواهم راند

پشت دریا ها شهری است 

 که در آن پنجرهها رو به تجلی باز است

بام ها جای کبوترهایی است که به فواره هوش بشری می نگرند

دست هر کودک ده ساله شهر شاخه معرفتی است

مردم شهر به یک چینه چنان می نگرند

که به یک شعله به یک خواب لطیف

خاک موسیقی احساس ترا می شنود

و صدای پر مرغان اساطیر می اید در باد

پشت دریاها شهری است 

 که در آن وسعت خورشید به اندازه چشمان سحرخیزان است 

 شاعران وارث آب و خرد و روشنی اند

پشت دریا ها شهری است ....

نمی دونم از کجا شروع کنم .....

نمی دونم از کجا شروع کنم

            قصه تلخ سادگی مو

                  نمی دونم چرا قسمت می کنم روزهای خوب زندگی مو

                          چرا تو اول قصه همه دوسم می دارند

                       وسط قصه می شه ،سر به سر من میزارن

                   تا می خواد قصه تموم شه همه تنهام میذارن

                می تونم مثل همه دو رنگ باشم، دل نبازم

            می تونم مثل همه یه عشق بادی بسازم

               تا با یه نیش زبون بترکه و خراب بشه

                  تا بیان جمش کنن حباب دل سراب بشه

                      می تونم بازی کنم با عشق و احساس کسی

                  می تونم درست کنم ترس دل و دلواپسی

             می تونم دروغ بگم تا خودمو شیرین کنم

         می تونم پشت دلا قایم بشم کمیین کنم

              ولی با این همه حرفا باز منم مثل اونام

                  یک دروغ گو میشم ، همیشه ورد زبونا

                     یک نفر پیدا بشه به من بگه چی کار کنم

                 با چه تیری اونی که دوسش دارم شکار کنم

            من باید از چی بفهمم چه کسی دوسم داره

         توی دنیا اصلا عشق واقعی وجود داره

                                                        وجود داره

                                                                   وجود داره؟