مرگ.......

مرگ هراسناک نیست هراس مرگ از ان است که گریبان ادمی را تنها میگیرد و جدا میکند  با هم به سراغ مرگ رفتن وحشتناک نیست با هم مردن سخت نیست که اگر بگویم لذت بخش هم هست باور نمیکنند با هم رنج بردن تلخ نیست که اگر بگویم شیرین است باور نمیکنند.
با هم زیستن و در زیر این اسمان دم زدن غربت نیست.
همه بدیها تلخی ها و بی طاقتی ها  و وحشت ها همه از تنهایی است از مجهول ماندن است جدا مردن است.
بر روی این خاک اگر تنها بمانیم چقدر تنگای کور است و افق ها چه دیواره های سخت و بلند و نزدیک است و اسمان چه سقف کوتاه و سنگی

حالاچرا.....

آمدی جانم به قربانت ولی حالاچرا

بی وفا حالا که من افتاده ام از پا چرا

نوشدارویی و بعد از مرگ سهراب آمدی

سنگدل این زودتر میخواستی حالا چرا

عمر ما را مهلت امروز و فردای تو نیست

من که یک امروز مهمان توام فردا چرا

نازنینا ما به ناز تو جوانی داده ایم

دیگر اکنون با جوانان ناز کن با ما چرا

وه که با این عمرهای کوته بی اعتبار

اینهمه غافل شدن از چون منی شیدا چرا

شور فرهادم بپرس سر به زیر افکنده بود

ای لب شیرین جواب تلخ سر بالا چرا

ای شب هجران که یکدم در تو چشم من نخفت

اینقدر با بخت خواب آلود من لالا چرا

آسمان چون جمع مشتاقان پریشان میکند

در شگفتم من نمی پاشد زهم دنیا چرا

درخزان هجر گل ای بلبل طبع حزین

خامشی شرط وفاداری بود غوغا چرا

شهریارا بی حبیب خود نمی کردی سفر

این سفر راه قیامت می روی تنها چرا 

من در برابر تو کیستم ؟

من در برابر تو کیستم ؟ و آنگاه خود را کلمه ای می یابی که معنایت منم و مرا صدفی که مرواریدم توئی و خود را
اندامی که روحت منم و مرا سینه ای که دلم توئی و خود را معبدی که راهبش منم و مرا قلبی که عشقش توئی و خود را
شبی که مهتابش منم و مرا قندی که شیرینی اش توئی و خود را طفلی که پدرش منم و مرا شمعی که پروانه اش توئی
و خود را انتظاری که موعودش منم و مرا التهابی که آغوشش توئی و خود را هراسی که پناهش منم و مرا تنهائی که
انیسش توئی و ناگهان سرت را تکان می دهی و می گویی : نه ، هیچ کدام ! هیچ کدام ، این ها نیست ، چیز دیگری
است ، یک حادثه دیگری و خلقت دیگری و داستان دیگری است و خدا آن را تازه آفریده است هرگز ، دو روح ، در دو اندام
این چنین با هم آشنا نبوده اند ، این چنین مجذوب هم و خویشاوند نزدیک هم و نزدیک هم نبوده اند ... نه ، هیچ کلمه ای
میان ما جایی نمی یابد ... سکوت این جاذبه مرموزی را که مرا به اینکه نمی دانم او را چه بنامم چنین جذب کرده است
بهتر می فهمد و بهتر نشان می دهد

مجنون .......

یک شبی مجنون به خلوتگاه ناز

با خدای خویشتن میکرد راز

ای خدا نامم تو مجنون کرده ای

بهر یک لیلی دلم خون کرده ای

من کیم لیلی و لیلی کیست من

هر دو یک روحیم اندر دو بدن

بهر هر کس را نصیبی داده ای

بهر هر دردی طبیبی داده ای

ای خدا آخر نصیب من کجاست

مردم از این عشق طبیب من کجاست

این ندا آمد که ای شوریده حال

تا توانی اندر این درگه بنال

                                کار لیلا نیست این کار من است

                                   روی لیلا عکس رخسار من است

 

دیوانه!

وقتی شاعر، بر کتاب جهان، تبصره‌اش را نوشت
به تاج شاهی پشت کرد و
چنگ در گریبان دیوانه زد

 و دیوانه ی شهر از همه مهربان‌تر است
می‌زند زیر آواز
مست‌تر ترانه‌ای برای تو
برای تو، که در پایان اندوه، گام‌هایت را داده‌ای به این من دیوانه
همین دیوانه که تو را
                          چو آتشی
                                     انداخته
                                             در دامان شهر

 با من برقص
دیوانه!

تا که بودیم نبودیم کسی .....

تا که بودیم نبودیم کسی

                              کشت مارا غم بی همنفسی

تا که رفتیم همه یارشدند

                              خفته ایم و همه بیدار شدند

قدر آیینه بدانیم چو هست

                              نه در آن وقت که آیینه شکست

 

 

ماه من غصه چرا؟

 

ماه من غصه چرا؟

ماه من غصه چرا
اسمان را بنگر که هنوز بعد صد ها شب و روز
مثل ان روز نخست
گرم و ابی و پر از مهر به ما می خندد
یا زمینی را که دلش از سردی شب ها ی خزان
نه شکست و نگرفت
بلکه از عاطفه لبریز شد و
نفسی از سر امید کشید
و در اغاز بهار دشتی از یاس سپید
زیر پاها مان ریخت
تا بگوید که هنوز پر امنیت احساس خداست
ماه من غصه چرا
تو مرا داری و من
هر شب و روز
ارزویم خوشبختی توست
ماه من دل به غم دادن و از یاس سخن ها گفتن
کار ان هایی نیست که خدا را دارند
ماه من غم و اندوه اگر هم روزی مثل باران بارید
یا دل شیشه ای ات از لب پنجره عشق زمین خورد و شکست
با نگاهت به خدا چتر شادی وا کن
و بگو با دل خود که خدا هست خدا هست
او همانی است که در تارترین لحظه شب راه نورانی امید نشانم می داد
او همانی است که هر لحظه دلش می خوا هد همه زندگی ام غرق شادی باشد

ماه من
غصه اگر هست بگو تا باشد
معنی خوش بختی
بودن اندوه است
این همه غصه و غم این همه شادی و شور
چه بخواهی و چه نه همه میوه یک باغند
همه را با هم و با عشق بچین
ولی از یاد مبر
پشت هر کوه بلند سبزه زاری است پر از یاد خدا
و در ان باز کسی می خواند
که خدا هست خدا هست
وچرا غصه چرا

 

آن سوی پنجره ........

آن سوی پنجره زیباست اگر بگذارند
چشم مخصوص تماشاست اگر بگذارند
من از اظهار نظر های دلم دانستم
عشق هم صاحب فتواست اگر بگذارند

مي توان تنها شد…

مي توان تنها شد…

مي توان زار گريست…

مي توان دوست نداشت و دل عاشق آدم ها را زير پا له کرد!

             مي توان چشمي را به هياهوي جهان خيره گذاشت…

                      مي توان صدها بار، علت غصه دل را فهميد

               مي توان…

مي توان بد شد و بد ديد و بد انديشه نمود!

آخرش هم تنها ، مي توان تنها رفت…

با جهاني هم اندوه و غم و بدبختي…

يادگاري؟! همه جا تلخي و سردي و غرور

فاتحه؟!

         خوب شد رفت!

           عجب آدم بدخلقي بود…

   ولي اي کودک زيباي دلم،آن ور سکه تماشا دارد:

شهري از مردم آبي سرشار،آسمانش و زمين،عين آن شهر،

                                                           ولي

من و تو با همه آدم هاش ،غرق احساس غروريم به عشق!

دل هر آدم عاشق که شکست ،دل ما مي شکند!

همه جا لبخند است و زمين،مفتخر است به تن سبزي که

ضرب گام من و تو،بر دلش مي پيچد

من و تو خوشبختيم

                  ما خدا را داريم،

ما غم چلچله را وقت بوسيدن دستان بهار

مثل يک شعر قشنگ،از دلش مي خوانيم

ما پر لب پر هر فنچک بي مادر را ،با دل روشن خورشيد ،به هم مي بنديم

ما به باران گفتيم:که کمي آهسته!غنچه پاک دعا در خواب است!

او قرار است که روزي،روي انديشه و ايمان،بين احساس شکوفايي وآرامش و عشق

                                                تا دم پنجره سبز خدا،سبز شود…

                  شهر ما آباد است

                  و نگاهش شب و روز ،به تولد باز است

          و دلش مي خواهد همه شب زده ها

                دم دروازه شهر دل به دريا بزنند

تا همه مثل بهار،شهروندش بشوند!

                                  شهر ما آباد است…

زمستان...........

حال و هوای دیگری دارد زمستان                        

 وقتی که از چشم تو می بارد زمستان  

شرجی ترین فصلی که می خواهد ازین پس         

 جان را به چشمان تو بسپارد زمستان  

باید ... برای....اعتبار .....  آفرینش

یک گل بخند  ُ کاش بگذارد زمستان

 یعنی چه؟از کی؟از کجا؟از کیست این حس ؟

در دستهایت شعله می کارد زمستان

 یک انعکاس سبز در چشمت بزن تا

دست از سر آئینه بر دارد زمستان

 

آی آدمها ..........

 

آی آدمها که بر ساحل نشسته شاد و خندانید

یک نفر در آب دارد می سپارد جان

یک نفر دارد که دست و پای دائم می زند

روی این دریای تند و تیره و سنگین که می دانید

آن زمان که مست هستید از خیال دست یابیدن به دشمن

آن زمان که پیش خود بیهوده پندارید

که گرفتستید دست ناتوانی را

تا توانایی بهتر را پدید آرید

آن زمان که تنگ می بندید

بر کمرهاتان کمربند

در چه هنگامی بگویم من

یک نفر در آب دارد می کند بیهوده جان قربان

کاری به کار عشق ندارم!

 

نه

 

 کاری به کار عشق ندارم! 

 

 من هيچ چيز و هيچ کسی را

ديگر

در اين زمانه دوست ندارم

انگار اين روزگار چشم ندارد من و تو را

 يک روز را 

 خوشحال و بی ملال ببيند 

 زيرا 

 هر چيز و هر کسی را

 که دوست تر بداری 

 حتی اگر يک نخ سيگار

 يا زهر مار باشد

از تو دريغ می کند

پس 

 من با همه ی وجودم 

 خود را زدم به مردن

تا روزگار،ديگر 

 کاری به من نداشته باشد 

 گفتم که

 

کاری به کار عشق ندارم

 

براي اينكه دوستت دارم........

براي اينكه دوستت دارم

                            ....  مي تواني بروي

 

براي اينكه دوستت دارم

                                  ....   سكوت مي كنم

 

براي اينكه دوستت دارم

                                    ....  چشم مي بندم بر دروغ

 

براي اينكه دوستت دارم

                                        ....  نگه مي دارم زيبايي ها را

 

براي اينكه دوستت دارم

                                                     ........................ تو آزادي

 

شب که از راه می رسه........

شب که از راه می رسه

غربتم باهاش میاد

توی کوچه های شب

باز صدای پاش میاد

من غمای کهنه مو بر میدارم

که توی میخونه ها جا بذارم

می بینم یکی میاد از می خونه

زیر لب مستونه آواز می خونه:

مستیم درد منو دیگه دوا نمی کنه

غم با من زاده شده منو رها نمی کنه.....

گرمی مستی میاد توی رگهای تنم

می دونم دلم می خواد با یکی حرف بزنم

کی میاد به حرفهای من گوش بده

آخه من غریبه هستم با همه

یکی آشنا میاد به چشم من

ولی از بخت بدم اونم غمه.....

..

خسته از هر چی که بود

خسته از هر چی که هست

راه میفتم که برم

مثل هر شب مست مست

باز دلم مثل همیشه خالیه

باز دلم گریه ی تنهایی می خواد

برمیگردم تا ببینم کسی نیست

می بینم غم داره دنبالم میاد...

 

 

تو را دوست میدارم......

به نام خدا

تو را به اندازه تمام روزهایی که نبودم و نیستم دوست میدارم...

تو را به اندازه وسعت قلبهای شکسته دوست میدارم...

تو را به وسعت آسمان و دریا دوست میدارم....

تورا به اندازه هر که دیدم و ندیدم دوست میدارم....

تو را به اندازه تمام آنانی که دوست نمیدارم،دوست میدارم....

تو را به وسعت قلبهای عاشق دوست میدارم....

تو را به وسعت هر چه هست ونیست دوست میدارم...

تو را به اندازه خودت دوست میدارم....

تو را دوست میدارم....

اما افسوس.... 

 

((متفاوت)).....

((متفاوت))

چه می شد اگر آسمان صورتی بود

 

آخر من صورتی را دوست دارم

 

و زمین بنفش با خالهای نارنجی

    درخت ها هم اگر آبی بودند  چه خوب!

آن وقت من نمی نشستم

                            و این قدر فکرهای بیخود...نمی بافتم.

 

 

 

                                           خداحافظ همین حالا

                                           

                                              همین حالا که من تنهام                              

 

 

 

 

 

 

((از تابستان تا پاییز)).....

((از تابستان تا پاییز))

 

 

روزی تابستانی

 

عشق را از دریچه ی شعر باور کردم

 

اتاقی پر از غزل های بی قافیه

                                           و سپیدی با اضافه وزن..

چشمانی پر از اضطراب

 

تپش های هزار و سیصدوچند باره ی قلبی که...

 

ثانیه ها و عشقی که می دویدند تا ماراتن زمان

کاش زمان می ایستاد

                           بی هیچ رقابتی

تا زل می زدم به چشمهایش

تا زل می زد و عاشق می شد

 

دنیای بی وفا

             و برگهای بیزار از درختان

پاییز نارنجی آمد

 

و عشقی که زیر پای برگها

له  شد

آسمان افسرده اشک ریخت

                      و شعرهایم خیس خیس

ولی او...

چتری بر سرم نگرفت

من و شعرها در روز پاییزی

اعلامیه ترحیم

و جهنمی به یاد آن روز تابستان

این بار بدون او

دنیا بی وفا بوده و هست

شاید او هم جهنم را...

 

      گوارای وجودش.

 

 

 

                                              

                                                      تا بعد...شاید...

 

 

 

 

                             

من از او بهترم ...

این آخرین مطلب امروزمه امیدوارم که از مطالب خوشتون اومده باشه و استفاده کرده باشین در حد توانم مینویسم دیگه ... خیلی ممنون که با ما یار میشید .

نمی دونم چرا وقتی منم آپ میکنم (جواد) یا اسم علی میاد حتما سیستم بلاگفا علی رو خیلی دوست داره  میبینید حتی این سیستم هم با من رفیق نیست " هی دل چقدر تنهایی " خوب دیگه بهتره نوشتمو بذارمو برم خیلی حرف زدم . پیشنهاد میکنم متن زیر رو بخونید واقعا زیباست .!

من از او بهترم

من سلامش مي كردم
جوابم را نمي داد
خيلي مغرور و بي ادب است
او از من كوچك تر است ، اصلا او بايد سلام كند
من شبها در ياد او بودم
دلم برايش تنگ مي شد
گاهي گريه مي كردم
ولي او........
نه در ياد من بود
نه دلش تنگ مي شد
نه گريه مي كرد
دريغ از قطره اي اشك........
او خيلي بي احساس است
من برايش آرزوي خوشبختي مي كردم
او براي من آرزوي مرگ........
من نمي خواستم او تنها باشد
ولي او از تنهايي من يك سراغ ساده هم نمي گرفت
او خيلي ......... خيلي.......
كاش دلم مي فهميد
من از او خيلي بهترم
كاش مرا باور مي كرد
دلِ من
دلَكِ بي كسِ من
دست از سرم بردار
او مرا دوست ندارد..........
باور كن من از او بهترم

نا امیدی نه | امید همیشه !!!!

 و در نا امیدی بسی جای امید است

مترسک گفته بودن:قراره این عکس رو به فال نیک بگیریم یا این هم نشانی از بدبختی هامونه؟

آیا قراره اون یکی، اون تنهاترین کبریت هم بسوزه؟یا اینکه تا آخر دینا وسط اون همه کبریت از دست رفته سرپا بایسته؟

آیا اون کبریت های سوخته سیگار دلشکسته ای رو روشن کردن یا به زندگی یه مظلوم آتش زدن؟ اون سالمه قرار چیکار کنه؟

ما توی جامعه مون نقش اون کبریتهای سوخته رو بازی میکنیم یا باید مثل اون کبریت تنهائه مقاومت کنیم؟

اصلا نکنه اون کبریتهای سوخته فرصتهایی هستند که ما توی زندگی از دست دادیم و حالا اومدن تا فرصتهای سالم ما رو هم از بین ببرن؟
.
بازم بپرسم؟؟؟

نمیدونم باید چی بگم اما من میگم در نا امیدی بازم امید است.

به هر حال بازم کمی امید برای زنگی دارم " جواد "

حالمو گرفت ....

i!i!i!  جواد مينويسد  i!i!i!

هيچ کس اشکي براي ما نريخت 

 هر که با ما بود از ما ميگريخت 

 چند روزيست حالم ديدنيست

حال من از اين و آن پرسيدنيست

 گاه بر روي زمين زل ميزنم

گاه بر حافظ تفال ميزنم

حافظ ديوانه فالم را گرفت

 يک غزل آمد که حالم را گرفت

ما زياران چشم ياري داشتيم

خود غلط بود آنچه ميپنداشتيم

به نام خدا........

به نام خدا

امروز یکی از تلخ ترین روزهای زندگیم بود.روزی که حتی فکر کردن به اون

هم برام خیلی سخته چه برسه به خاطر آوردنش. بگذریم.....

خلاصه هر چی بود گذشت.... به قول یه نفر: اگه روزای بد نباشن دیگه

روزای خوب معنی نمیده......  هوا سرد شده... تو همین چند روز دیگه باید

بارون بیاد.... من که خیلی وقته منتظر بارونم ومیدونم که میاد.....

وقتی بارون میاد دیوونه میشم....

وقتی دیوونه شدم سر میزنم.....

تا بعد یا حق........

 

گابریل گارسیا مارکز.........

گابریل گارسیا مارکز

اول

دوستت دارم نه به خاطر شخصیت تو بلکه به خاطر شخصیتی که من در هنگام با تو بودن پیدا میکنم .

دو

هیچ کس لیاقت اشکهای تو را ندارد و کسی که چنین ارزشی دارد باعث ریختن اشکهای تو نمی شود .

سه

اگر کسی تو را آنطور که میخواهی دوست ندارد به این معنی نیست که تو را با تمام وجودش دوست ندارد .

چهار

دوست واقعی کسی که دستهای تو را بگیرد ولی قلبهای تو را لمس کند .

پنج

بدترین شکل دلتنگی برای کسی آنست که در کنار او باشی و بدانی که هرگز به او نخواهی رسید .

شش

هرگز لبخند را ترک نکن حتی وقتی ناراحتی چون هر کس امکان دارد عاشق لبخند تو شود .

هفت

تو ممکن است در تمام دنیا فقط یک نفر باشی ولی برای بعضی افراد تمام دنیا هستی .

هشت

هرگز وقتت را با کسی که حاضر نیست وقتش را با تو بگذراند نگذران .

نه

شاید خدا خواسته که بسیاری افراد نامناسب را بشناسی و سپس شخص مناسب را، به این صورت وقتی او را یافتی بهتر میتوانی شکر گذار باشی .

ده

به چیزی که گذشت غم مخور به آنچه پس از آن آمد لبخند بزن .

یازده

همیشه کسانی هستند که تو را می آزارند با این حال همواره به دیگران اعتماد کن و فقط مواظب باش به کسی که تو را آزرده دوباره اعتماد نکنی .

دوازده

خود را به فردی بهتر تبدیل کن و مطمئن باش که خود را می شناسی قبل از آنکه شخص دیگری را بشناسی و انتظار داشته باشی او تو را بشناسد .

سیزده

زیاده از حد خود را تحت فشار نگذار بهترین چیزها در زمانی اتفاق می افتد که انتظارش را نداری .

 

گابریل گارسیا مارکِز زادهٔ ۶ مارس ۱۹۲۸ در در دهکدهٔ آرکاتاکا در منطقه سامانترا در کلمبیا رمان‌نویس، روزنامه‌نگار، ناشر و فعال سیاسی کلمبیایی است. او بین مردم کشورهای آمریکای لاتین با نام گابو یا گابیتو (برای تحبیب) مشهور است و پس از درگیری با رییس دولت کلمبیا و تحت تعقیب قرار گرفتنش در مکزیک زندگی می‌کند.

 

 

او در سال ۱۹۴۱ اولين نوشته‌هايش را در روزنامه‌ای به نام Juventude که مخصوص شاگردان دبيرستانی بود منتشر کرد و در سال ۱۹۴۷ به تحصيل رشتهٔ حقوق در دانشگاه بوگوتا پرداخت. در سال ۱۹۶۵ شروع به نوشتن رمان صد سال ‌تنهايی کرد و آن را در سال ۱۹۶۸ به پايان رساند که به عقيدهٔ اکثر منتقدان شاهکار او به شمار می‌رود. او در سال ۱۹۸۲ برای این رمان، برندهٔ جایزه نوبل ادبیات بوده است.

او در سال ۱۹۹۹ رسماً مرد سال آمريکای لاتین شناخته شد و در سال ۲۰۰۰ مردم کلمبيا با ارسال طومارهايی خواستار پذيرش رياست جمهوری کلمبيا توسط مارکز بودند که وی نپذيرفت.

مارکز یکی از نویسندگان پیشگام سبک ادبی رئالیسم جادویی است، اگرچه تمام آثارش را نمی‌توان در این سبک طبقه‌بندی کرد

عکس.......

 

تنهایی........

     در تنهاییم به حضورت می اندیشم.....آه که رویای عبثی است

آشنايى با مبانى فكرى و فلسفى فرهنگ غرب.......

آشنايى با مبانى فكرى و فلسفى فرهنگ غرب



از خصوصيات بارز تفكر غربى از دوره رنسانس به بعد، بخصوص در عصر حاضر، غلبه كميت بر كيفيت است. اين نوع از تفكر امروزه در اعماق انديشه مغرب زمين رسوخ پيدا كرده، به گونه‏اى كه كيفيت قربانى و مغلوب نگرشى كمى و مقدارى شده است. اساس و پايه اين رويكرد به بنيانگذار فلسفه جديد غرب، يعنى دكارت فرانسوى برمى‏گرد  ....

 

امیدوارم متن زیر را خوانده و ازآن بهره کامل ببرید.در صورت برخورد با نکته جالب توجهی حتمآ ما رو از موضوع مطلع سازید......

(پی نوشت: تمامی عوارض خواندن متن بر عهده خود شخص میباشد و این متن فقط برای اطلاع رسانی است و کاربرد دیگری نارد)

ادامه نوشته

عکس.......

ولادت امام رضا مبارکباد .

آن گاه كه درهاى آسمان گشوده شد و پرتوى از نور رخشان امامت بر زمين تابيد، مژده اى شادي بخش، دلهاى زمينيان را فراگرفت وتاريكناى سلطه گرى وهواپرستى، با زايش رهبرى ربّانى ورهاننده، به رسوايى افتاد.يازدهم ذى القعده سال 148 هجرى كه امام رئوف ما زاده شد، وعلى بن موسى الرضا عليه السلام به عنوان سرچشمه اى از نيكى ومهربانى وهدايت رخ نمود، پناهگاهى پديد آمد كه خدا پرستان را در خود گرد آورد.زاد روز آن رهبر هشتمين بر شيفتگان حضرتش خجسته باد.

قربونتون " داش جواد " فردا من به مناسبت ولادت امام رضا (ع) برنامه دارم نمایش طنز به نام المپیک خیالی واسم دعا کنید که خوب اجرا کنم یکی از نقشهای اصلی هستم . خئب دیگه بیشتر از این سرتون رو درد نمیارم فعلا خدا حافظ .